Serafin Manterys (2-11-1899 – 7-2-1942)
- See on the genealogical tree
- Znajdź na Drzewie


- These ID photos were taken in Miechów, Poland, pre-1936.
- Zdjęcia Serafina i Celestyny wzięte z akt w Miechowie przed 1936 r.


Celestyna Manterys (Piwowarczyk) 9-4-1894 – 15-3-1942 



Serafin with family outside their barn in Zarogów, early 1930s.
Serafin z rodzin ą przy stodole w Zarogowie wczesne late 1930.
(from left/od lewej) Edward (10-9-1923 – 18-1-1945), Celestyna (9-4-1894 – 15-3-1942), Krystyna (1-3-1930 – 23-2-1982), Serafin (2-11-1899 – 7-2-1942), Rozalia (30-6-1928 – 27-4-2004)



- The gates to Chirak-chi Cemetery in Uzbekistan where Serafin and Celestyna Manterys were buried about six months into their flight from the Soviet forced-labour camps. This cemetery was reserved for foreigners.
- Brama cmentarza w Czyrak-czi w Uzbekistanie, wktórym byli pochowani Serafin i Celestyna Manterys przy końcu swojej sześciomiesięcznej ucieczki z Sybiru. Cmentarz dla nie Muzlumanów.



- Inside the Chirak-chi Cemetery where Serafin and Celestyna Manterys were buried. It is an unmarked field so it's unknown exactly where they lie here. Both photos were taken by their son Stanisław Manterys who returned there in 1990.
- Na cmentarzu w Czyrak-czi, gdzie pochowani są Serafin i Celestyna Manterys, wraz z setkami innych Polaków. Mogiły nie są zaznaczone. Zdjęcia wzięte przez ich syna Stanisława Manterysa w 1990 roku.



- Memorial plaque of Serafin and Celestyna Manterys on the church wall in the Powązki Cemetery, Warsaw. Note that Celestyna's age on this plaque should be 48. It was placed there by their son Stanisław Manterys (7-12-1935 – ) in the late 1990s.
- Płyta pamiątkowa serafina i Celestyny Manterys na ścianie kościoła na Powązkach w Warszawie. Wiek Celestyny powinien by podany jako 48 lat. Płyta postawiona przez ich syna Stanisława Manterysa w późnych latach 1990-tych.




 - The Złoczów train station (Tarnopol province) from which the family of Serafin Manterys was deported to Siberia (see photo below)
 - Dworzec w Złoczowie (woj. tarnopolskie) z którego Serafin Manterys z rodziną został wywieziony na Sybir (zdjęcie poniżej)



- The family was gathered on the other side of the left-hand tracks before being loaded onto the train. Stanisław Manterys (7-12-1935 – ) (on the platform) was four years old at the time. Photo taken 1997
- Rodzina czekała w stłoczonym tłumie na peronie po lewej stronie, przed załadowaniem do czekających pociągów. Stojący na platformie Stanisław Manterys (ur.7-12-1935) miał wówczas cztery lata. Zdjęcie z 1997 roku.

Serafin (2-11-1899 – 7-2-1942) & Celestyna (9-4-1894 – 15-3-1942) Manterys
Minimize

Serafin Manterys was born in Zarogów into a traditional smallholding farming family. His wife Celestyna, daughter of Wojciech Piwowarczyk, was born in Kamienica in 1894 into a well-to-do farming family.

They married sometime in the early 1920s. They couldn’t afford a good education for their six children from their small land inheritance, so they purchased cheap but very fertile land in Eastern Poland in 1936 in the village of Podlipie, county Złoczów, Tarnopol province (now part of the Ukraine). Before building a proper house they first lived in a tent, then in an adobe thatched one-room home while they worked on building a storied brick house. They sold their house in Zarogów to his sister Franciszka.

The Russian invasion of Poland in 1939 put an abrupt stop to these plans. From then on extreme hardship was to be their lot. On 10 February 1940 they were deported with their five youngest children to a forced labour camp in Yagshordin, Priludski region, Komi Republic in northern Russia, 200 kilometres south of Syktyvkar. Under conditions of slow starvation and extremes of climate they worked in the taiga forest.

They were eventually released from this bondage on 31 August 1942 after a so-called "amnesty" for Polish deportees. The family made their way south to meet up with other Polish refugees trying to join the Polish army being formed in Russia. They reached the town of Chirak-chi in southern Uzbekistan several months later in early 1943.

Weakened by lack of food, overwork, hardship and diseases, both Serafin and Celestyna died there within a very short space of time in March 1943 during a typhus epidemic. They were buried in the town’s cemetery that was reserved for foreigners. Their cemetery is known but their grave site is not. Their children soon found temporary refuge in Isfahan, Iran, and in November 1944 found permanent refuge in New Zealand along with more than 700 other mostly orphaned Polish children.

Serafin (2-11-1899 – 7-2-1942) & Celestyna (9-4-1894 – 15-3-1942) Manterys
Minimize

Serafin urodził się w Zarogowie, syn małorolnych gospodarzy. Celestyna, córka Wojciecha Piwowarczyka urodziła się w Kamienicy w 1894 roku do zamożnej rodziny gospodarskiej.

Ślub wzięli około 1920 roku. Nie mogąc należycie wykształcić swoje sześcioro dzieci na rodzinnym gruncie, swój dom w Zarogowie sprzedali Franciszce, siostrze Serafina, i przeprowadzili się na tańsze, lecz urodzajne grunty na wschodzie Polski w 1936 roku, do wsi Podlipie, w powiecie złoczowskim, woj. Tarnopolskim (obecna Ukraina). Przed wybudowaniem nowego domu, mieszkali w namiocie przez kilka miesięcy. Potem kładli fundamenty pod duży piętrowy dom rodzinny.

Najazd Rosji na Polskę w 1939 roku przekreślił ich wszystkie plany. Odtąd ich losem był skrajny trud. 10 lutego 1940 roku zostali deportowani z dziećmi na Sybir, do obozu przymusowej pracy w Jagszordin, przyłucki rejon, w Republice Komi, około 200 km na południe od Syktywkaru. Pracowali przy wyrębie tajgi w skrajnych warunkach klimatycznych i w głodzie.

Po amnestii dla deportowanych Polaków, zostali zwolnieni 31 sierpnia 1942 roku. Z rodziną przedostali się na południe Rosji, do Uzbekistanu, pragnąc połączyć się z Armią Andersa. Kilka miesięcy potem, na początku 1943 roku dotarli do miasta Czirak-czi na południu od Samarkandy.

Osłabieni głodem, wycieńczeni pracę ponad siły, trudnościami chorobami, Serafin i Celestyna zmarli podczas epidemii tyfusu w Marcu 1943 roku. Zostali pochowani w Czyrak-czi na cmentarzu dla obcokrajowców. Cmentarz dalej jest, ale śladów polskich grobów już nie ma. Ich dzieci znalazły tymczasowy azyl w Iranie, skąd w listopadzie 1944 roku dostali się na stały przytułek w Nowej Zelandii, w grupie ponad 700 polskich sierot.

© 1998 – 2017
Privacy Statement | Terms Of Use